پدر گفت:

آقا!

آقا جان!

آقای یگانه ی من!

مظلوم ترین!

تنهاترین!...

تو خود خوب می دانی که من، عاشق عاشقی پیشه ی دل شکسته ی تو، با خود عهد کرده بودم که زندگی ام را، تمام زندگی ام را...آری، همه و همه ی آن را، وقف تو کنم....

و چرانه؟!
چرا، چنین نکنم؟در حالی که می دانم، به یقین می دانم که تو مولای دریا دل من(که چقدر کوچک است دریا برای نشان دادن مهربانی تو و چقدر کلمات محدودند برای بیان احساس من!)

هرروز وهمۀ شب،

لحظاتی از زندگی گران بار خویش را به یاد من بوده ای

ادامه ي مطلب ...