آشتي با امام عصر

فصل اوّل:

رهنمودهاي نجات بخش امام عصر

اگراز موضع هجران امام عصر و به منظورجستجوي راهكار براي تعجيل فرج و رسيدن به وصال ايّام صاحب الزّمان در توقيعات شريفه، رؤياهاي صادقه،مكاشفات رحماني و تشرّفات افراد به محضر مبارك آن حجّت خداوند  بنگريم در سه مقطع مي توان رهنمودهاي حضرت را مورد توّجه قرار داد:

1.   روزگار غيبت صغري

2.   زمان صدور نامه خطاب به شيخ مفيد

3.   از زمان صدور نامه تا كنون.

فرمايش امام زمان در غيبت صغري

امام عصر از طريق محمّد بن عثمان دوّمين وكيل خويش در زمان غيبت صغري خطاب به همۀ شيعيان فرموده اند:

"براي تعجيل در فرج و ظهور من بسيار دعا كنيد كه همانا فرج من، فرج و گشايش خود شماست."[1]

در اين فرمايش حضرت دو نكتۀ مهم وجود دارد:

1.   كثرت دعا يعني به دعاي كم و در زمان محدود اكتفا نشود.آري،منتظران واقعي حضرتش از چشم انتظاري ملول نشده و هرگز از تمّناي فرج خسته نمي گردند.

2.   فرج وگشايش در همۀ امورما(اخروي و دنيوي) تنها و تنها به فرج و ظهور امام(ع) وابسته است.در كتاب شريف مكيال المكارم آمده است: يكي از زنان با ايمان و پارسا در هنگام تسلّط كفّار بر كشور اسلامي و غم و ناراحتي شديد مردم، بزرگي را در عالم رؤيا ديد كه مي فرمود:

"اگر مؤمن پس از نمازهايش در دعا براي فرج مولايش مواظبت و مداومت كند-همان طوري كه وقتي خودش مريض يا مقروض مي شود يا به گرفتاري ديگري دچار مي آيد،براي رفع گرفتاري خود به دعا كردن به جد روي مي آورد-به طوري كه فراق امام زمان باعث غم و ناراحتي اوشده وقلبش را شكسته وحالش را پريشان نموده باشد چنين دعايي در اين حالت يكي از اين دوامر را موجب مي شود:يا امام زمانش سريع تر ظهور نمايد؛يا غم و ناراحتي آن مؤمن با برطرف شدن گرفتاريهايش و نجات از فتنه ها مبدّل به خوشحالي مي شود."[2]

آثار شگفت انگيز دعا براي فرج

يكي از عالي ترين كتابهايي كه بركات و آثار دعا براي تعجيل فرج و تكاليف شيعيان و محبّان امام عصر رادر عصر غيبت آن بزرگوار در مجموعه اي ارزنده و بي نظير گردآورده است كتاب شريف "مكيال المكارم في فوائد الدعا للقائم (ع)"مي باشد.اين كتاب كه به امر مبارك امام زمان(ع)تأليف شده و حتّي نام آن را نيز حضرت انتخاب فرموده اند به فارسي ترجمه شده و مطالعۀ آن براي عاشقان حضرت بسيار پرفايده و اميدبخش است.در جلد اوّل اين كتاب،مؤلّف محترم با استفاده از آيات و روايات براي دعا جهت تعجيل فرج امام زمان(ع) 102 فايده و اثر برشمرده اند كه مادر اينجا به برخي از آنها اشاره مي كنيم:

·                  بهترين و محبوبترين اعمال نزد خداوند و مايۀ خرسندي پروردگار و رسول خدا(ص)است.

·                  باعث آمرزش گناهان و تبديل سيئات به حسنات است.

·                  تعظيم و اجابت دعوت خداوند متعال و رسول اكرم(ص)است.

·                  رستگاري به شفاعت پيامبر گرامي(ص)وامام زمان(ع) را به دنبال دارد.

·                  وفاي به عهد و پيمان الهي و اداي اجررسالت نبّي اكرم(ص)است.

·                  موجب اجابت دعا،دفع بلا و عقوبت از اهل زمين و نزول نعمت و وسعت روزي است.

·                  مايۀ نازل شدن به ديدار دل آراي آن حضرت در بيداري ياخواب است.

·                  سبب بازگشت ورجعت به دنيادر زمان ظهور است.

·                  باعث زيادشدن نورولايت امام زمان(ع)در دل است.

·                  ايمني از عذاب وعقوبت آخرت راموجب مي شود.

·                  درحكم ياري خداوندمتعال است.

·                  مايۀ طول عمرمي شود.

·                  دعاكننده را به ثواب طلب علم نائل مي كند.

·                  خواهنده را با اميرالمؤمنين(ع)محشور مي كند.

·                  دعاي امام زمان(ع)را درحقّ دعاكننده به دنبال خواهد داشت.

·                  دعاكننده رانزد خداوندمتعال ورسول او،محبوبترين خلايق خواهدكرد.

·                  دعاي رسول اكرم(ص)وداخل شدن به بهشت با ضمانت آن حضرت را باعث مي شود.

·                  اجركمك به مظلوم را دارد.(آن هم مظلومترين فرد عالم)

·                  قبولي شفاعت دعاكننده دربارۀ هفتادهزار گنهكاررا موجب خواهدشد.

·                  خوانندۀ خودرا بي حساب واردبهشت مي سازد.

·                  از تشنگي روز قيامت امان است.

·                  غمهاي دعاكننده را دنيا وآخرت از بين ميبرد.

اين كه دعابراي تعجيل فرج درظهور آن حضرت و زودتر فرارسيدن ظهوراثر كامل داردهشدارعجيبي است به مؤمنان درزمان غيبت كه اگرنجات وسعادت خويش  وفرج پيشوايان خودراازخدا مي خواهند راهي راكه ائمه(ع) پيش روي آنها نهاده اند بشناسندو جدّي بگيرندودر پيمودن آن تلاش و كوشش نمايند.

نامۀ حضرت بقية اللّه خطاب به شيخ مفيد

اين نامه در اوايل دوران غيبت كبري براي شيخ مفيد_كه از بزرگترين فقهاي تاريخ شيعه به شمار مي رود_شرف صدوريافته است.جالب توجّه است كه آن حضرت دراين نامه همان مقدار ازغيبت(يعني نودسال تازمان شيخ مفيد)را تأخير نام نهاده اندو براي بيدارشدن مردم ازغفلت نكات تكان دهنده اي راتذكّر داده اند.ازآن جا كه نامۀ مزبور طولاني است به بخشي از آن اشاره مي گردد:

"...اگرشيعيان ماكه خداوند متعال ايشان رابه اطاعت خويش موفّق بداردبا دلهاي متّحدو يكپارچه بروفاي به عهد وپيمان خويش اجتماع مي كردند ملاقات مااز آنها به تأخيرنمي افتادو سعادت ديدارو مشاهدۀ با معرفت براي آنها به زورئي حال مي شد وزودتر از اين به ديدار مانائل مي شدند و آن چيزي كه مارا ازآنان دوركرده(وباعث طولاني شدن غيبت شده است) گناهان و خطاهاي است كه مرتكب مي شوندو ما چنين توقّع و انتظاري از آنان نداشتيم..."[3]

در اين بخش نامه، دونكتۀ مهم جلب توجّه مي كند:

1.              ناهم دلي دروفاداري نسبت به فرمان برداري از امام زمان(ع).

2.              ارتكاب گناهان توسّط شيعيان

تذكّر بسيار مهم اين كه در رأس همۀ گناهان گناه عدم انجان وظيفه نسبت به آستان مقدّس امام عصرمي باشد.[4]

اين نامه در اواخر سال412 هجري صادرشده و هم اكنون متجاوز ازهزار سال از صدور آن ميگذرد.

غيبت در غربت

پس از محقّق نشدن رهنمود حضرت در غيبت صغري ونيز نامه اي ه به شيخ مفيد مرقوم فرمودند، همّ و غم و اندوه و حزن وآلام آن حضرت روزبه بيشترو بيشترشد.احساس تنهايي، مظلوميّت و غربت حضرت و ازسويي ديگر غفلت، بي تفاوتي و عدم معرفت شيعه به خواسته هاي ايشان و... موجب گرديد كه طبق فرمايش امام هشتم(ع)آسمانها وزمين ساكنان آن برامام زمان(ع) گريه كنند.

امام صادق(ع)راديدند كه بر روي خاك نشسته و همانند مادرفرزند ازدست داده گريه مي كند وبه پهناي صورت اشك مي ريزدو مي فرمايد:

"آقاي من!غيبت تو خواب رااز ديدگانم ربوده و خاطرم راپريشان ساخته و آرامش دلم رااز من سلب نموده است...سرورمن غيبت تو مصيبتي جانكاه برسراسر هستي ام فروريخته كه هرگز تسلّي نمي يابم..."[5]